Kayıtlar

aynıymış

gölgelerin dolaşırken meydanlarda anılar coşmaya başlamıştı hafızamda şehrin en kalabalık olduğu anlarda sensiz oturdum yetim kalan bankımızda o banktı altında yatan erguvanın sorsan sana halimi anlatanın seni bana yazıp da gönlümü yakanın hediyesidir boğaza renk katsın diye yürüdüğün taştan, ağacın hışırtısına dalların dikeninden, sönen çiçeğin tacına bir de teni yakan havanın soğuğuna seni anlattım bilmem kaçıncı tekrarla zamanı saydım sanarak geçtiğini görmemişim "hiçbir şeyin" değiştiğini gürültüsü sabit bildiğim gibi kimsesizliği geçmiyor, bitmiyor, yoktur acımın çaresi

güzelliğin ölümü

sen yaşıyordun uzaklarda kaçıp gittiğin bir kıyıda havadan karadan varılacak çağda hiçbir araç beni taşımıyordu yollar sana kavuşmuyordu sen sızıyordun suratlarda kiminin saçında kimin kaşında sanrıların dilerdim gerçek olsa bıraktığın yerde bekliyordum güzelliğin ölüyordu sen yanıyordun kırıklarda önceleri fark edemedim kararında bitmez sandım arzum kavuşmakta en hüzünlü hikayeler unutuluyordu ben ise aşkın nefretini yaşıyordum

gelmedi

Olmaz gele cihanda bir garibin iştirakidir bu Ne sureti var yeleğin ne de bir salavatidir bu

dinle

derdin varsa bekleyişin divanına çıkmalı usulca sözlerindir gidişin gizli kalmış iknasında her bir çıkışta gözden usanmaya başlar gönüller yine hüsranla dönerken umulmazdır gelecekler sözün tut sıhhatinle etme garibe zulmünü bekleyenleri gör sabır ile vardır elbet bir ödülü çınlayanı bariz yaradır bu ıslahı yoktur aymaz o gafilin bakma eyleme gel al ün kolunu etmesi çoktur nurdan güneşin yankımı hisset ki duyasın yalnızlığın sarmış kokusunu kaçılmaz bir şafaktasın korkma tutun aç kutusunu

son kez

kabir azabıma girdim bugün lakin son kez oysa başımda yine sen yoktun meleğim geçerken sırattan sessizce sensiz ise yönü ne bileyim her yolun vardır bir bitimi yoksa sonunda nefesin neyleyim bir uçtan diğerine doğru giderken duyulur ya etraftan sesler mademki olanı biteni görürler o halde söyleyin ne edeyim

hikaye

olmasaydı ümidimiz yarına düşer miydi hiç zamanın lalesi gözyaşı dediğin kim ola biler mi densiz kıymet ne ki uyku çeker yarına vaadidir feraha çıkmak isterken bırakmak gelmesi yine düşüncelerin fethetmiş kulağa söyler hep aynı şarkının sözleri kaçmak demek kurtuluş değil bilinesi yoktur bu yangının söndürecek meşalesi bilir misin kedim uyurken tutmuş nefesini nefes nefese karışmış unutulmuştur kendisi aynı sözle başlayan her hikayenin sonu da aynı olacaktır şüphesiz önce söz vardı sonra hikaye hikayenin yazarı bilinirdi sözle bir okuyanı olmayan hikayeyi sorarım neden yazmış kendi mi okuyacak yeniden mi yazacak hikaye dediğin kendini okumasını bilir mi hiç sonunu gördükten sonrasını

tıpkı senin gibi

yağmurlu bir eylül gecesi bana seni hatırlatıyor tıpkı düşlerin gibi göğü terk etmiş su taneleri bana seni hatırlatıyor tıpkı gidişin gibi aks eden biri değil yalnız bini bana seni hatırlatıyor tıpkı yüzlerin gibi semanın üzüntüsü sanki bana seni hatırlatıyor tıpkı yaşattığın gibi dere olmuş ardında hepsi bana seni hatırlatıyor tıpkı kaçışın gibi toprağın duyuluyor neşesi bana seni hatırlatıyor tıpkı belirmelerin gibi parlıyor bazen tepesi bana seni hatırlatıyor tıpkı gülüşün gibi hayran olmuş izleyeni bana seni hatırlatıyor tıpkı gözlerin gibi tatlı bir telaş esintisi bana seni hatırlatıyor tıpkı sevinçlerin gibi doluyor sokakların ertesi bana seni hatırlatıyor tıpkı günlerimiz gibi bekleniyor merakla sona ermesi bana seni hatırlatıyor tıpkı gökkuşağım gibi