Kayıtlar

gelmedi

Olmaz gele cihanda bir garibin iştirakidir bu Ne sureti var yeleğin ne de bir salavatidir bu

dinle

derdin varsa bekleyişin divanına çıkmalı usulca sözlerindir gidişin gizli kalmış iknasında her bir çıkışta gözden usanmaya başlar gönüller yine hüsranla dönerken umulmazdır gelecekler sözün tut sıhhatinle etme garibe zulmünü bekleyenleri gör sabır ile vardır elbet bir ödülü çınlayanı bariz yaradır bu ıslahı yoktur aymaz o gafilin bakma eyleme gel al ün kolunu etmesi çoktur nurdan güneşin yankımı hisset ki duyasın yalnızlığın sarmış kokusunu kaçılmaz bir şafaktasın korkma tutun aç kutusunu

son kez

kabir azabıma girdim bugün lakin son kez oysa başımda yine sen yoktun meleğim geçerken sırattan sessizce sensiz ise yönü ne bileyim her yolun vardır bir bitimi yoksa sonunda nefesin neyleyim bir uçtan diğerine doğru giderken duyulur ya etraftan sesler mademki olanı biteni görürler o halde söyleyin ne edeyim

hikaye

olmasaydı ümidimiz yarına düşer miydi hiç zamanın lalesi gözyaşı dediğin kim ola biler mi densiz kıymet ne ki uyku çeker yarına vaadidir feraha çıkmak isterken bırakmak gelmesi yine düşüncelerin fethetmiş kulağa söyler hep aynı şarkının sözleri kaçmak demek kurtuluş değil bilinesi yoktur bu yangının söndürecek meşalesi bilir misin kedim uyurken tutmuş nefesini nefes nefese karışmış unutulmuştur kendisi aynı sözle başlayan her hikayenin sonu da aynı olacaktır şüphesiz önce söz vardı sonra hikaye hikayenin yazarı bilinirdi sözle bir okuyanı olmayan hikayeyi sorarım neden yazmış kendi mi okuyacak yeniden mi yazacak hikaye dediğin kendini okumasını bilir mi hiç sonunu gördükten sonrasını

tıpkı senin gibi

yağmurlu bir eylül gecesi bana seni hatırlatıyor tıpkı düşlerin gibi göğü terk etmiş su taneleri bana seni hatırlatıyor tıpkı gidişin gibi aks eden biri değil yalnız bini bana seni hatırlatıyor tıpkı yüzlerin gibi semanın üzüntüsü sanki bana seni hatırlatıyor tıpkı yaşattığın gibi dere olmuş ardında hepsi bana seni hatırlatıyor tıpkı kaçışın gibi toprağın duyuluyor neşesi bana seni hatırlatıyor tıpkı belirmelerin gibi parlıyor bazen tepesi bana seni hatırlatıyor tıpkı gülüşün gibi hayran olmuş izleyeni bana seni hatırlatıyor tıpkı gözlerin gibi tatlı bir telaş esintisi bana seni hatırlatıyor tıpkı sevinçlerin gibi doluyor sokakların ertesi bana seni hatırlatıyor tıpkı günlerimiz gibi bekleniyor merakla sona ermesi bana seni hatırlatıyor tıpkı gökkuşağım gibi

taş binalar

Eskiten evet zamanın geçmesi Karartılarında bile güzelleşmiş Doğal bir gölge misalidir etkisi Taş binalar yaşlanmaz olgunlaşırmış Eser değildir yalnız mimarından çıkan Kim billir belki yüzyıllar düşünülmüş Durun silmeyin tarihidir kaçan Taş binalar tozlanmaz olgunlaşırmış En büyük gara gittim trenini düşleyerek Kaç senedir hiç seferi görülmemiş Dünyayı bildirmenin vaktidir diyerek Taş binalar unutmaz olgunlaşırmış

maske

yüzlerdi derdimiz hangisi gerçek hangisi sahte derdik maskeler arardık hep yaşayamadığımız anlarda yaşıyor gözüküp de yaşayamadığımız o derindeki üzüntü, keder ve ellerle etmiyordu gayrısı mutluluğa sevk bizi dedim ya biz hep yüzümüzdeki maskelerle belli ettik nasıl da ilgilisizliğimizi şimdi dönüp baktıkça aynaya hangi yüzüm gerçek hangisi üzüntüden diye ayırt edemiyorum maske saydığım daim olmuş kendim ise yok olmuş özümüzü kaybederken fark edememişiz taktığımız maskelerin yüzümüze yapıştığını