Kayıtlar

hikaye

olmasaydı ümidimiz yarına düşer miydi hiç zamanın lalesi gözyaşı dediğin kim ola biler mi densiz kıymet ne ki uyku çeker yarına vaadidir feraha çıkmak isterken bırakmak gelmesi yine düşüncelerin fethetmiş kulağa söyler hep aynı şarkının sözleri kaçmak demek kurtuluş değil bilinesi yoktur bu yangının söndürecek meşalesi bilir misin kedim uyurken tutmuş nefesini nefes nefese karışmış unutulmuştur kendisi aynı sözle başlayan her hikayenin sonu da aynı olacaktır şüphesiz önce söz vardı sonra hikaye hikayenin yazarı bilinirdi sözle bir okuyanı olmayan hikayeyi sorarım neden yazmış kendi mi okuyacak yeniden mi yazacak hikaye dediğin kendini okumasını bilir mi hiç sonunu gördükten sonrasını

tıpkı senin gibi

yağmurlu bir eylül gecesi bana seni hatırlatıyor tıpkı düşlerin gibi göğü terk etmiş su taneleri bana seni hatırlatıyor tıpkı gidişin gibi aks eden biri değil yalnız bini bana seni hatırlatıyor tıpkı yüzlerin gibi semanın üzüntüsü sanki bana seni hatırlatıyor tıpkı yaşattığın gibi dere olmuş ardında hepsi bana seni hatırlatıyor tıpkı kaçışın gibi toprağın duyuluyor neşesi bana seni hatırlatıyor tıpkı belirmelerin gibi parlıyor bazen tepesi bana seni hatırlatıyor tıpkı gülüşün gibi hayran olmuş izleyeni bana seni hatırlatıyor tıpkı gözlerin gibi tatlı bir telaş esintisi bana seni hatırlatıyor tıpkı sevinçlerin gibi doluyor sokakların ertesi bana seni hatırlatıyor tıpkı günlerimiz gibi bekleniyor merakla sona ermesi bana seni hatırlatıyor tıpkı gökkuşağım gibi

taş binalar

Eskiten evet zamanın geçmesi Karartılarında bile güzelleşmiş Doğal bir gölge misalidir etkisi Taş binalar yaşlanmaz olgunlaşırmış Eser değildir yalnız mimarından çıkan Kim billir belki yüzyıllar düşünülmüş Durun silmeyin tarihidir kaçan Taş binalar tozlanmaz olgunlaşırmış En büyük gara gittim trenini düşleyerek Kaç senedir hiç seferi görülmemiş Dünyayı bildirmenin vaktidir diyerek Taş binalar unutmaz olgunlaşırmış

maske

yüzlerdi derdimiz hangisi gerçek hangisi sahte derdik maskeler arardık hep yaşayamadığımız anlarda yaşıyor gözüküp de yaşayamadığımız o derindeki üzüntü, keder ve ellerle etmiyordu gayrısı mutluluğa sevk bizi dedim ya biz hep yüzümüzdeki maskelerle belli ettik nasıl da ilgilisizliğimizi şimdi dönüp baktıkça aynaya hangi yüzüm gerçek hangisi üzüntüden diye ayırt edemiyorum maske saydığım daim olmuş kendim ise yok olmuş özümüzü kaybederken fark edememişiz taktığımız maskelerin yüzümüze yapıştığını

imek

imek fiili gibi olsan isterdim Yanına geldiğim her vaktim yakışsın imek fiilim beni bulsan isterdim Seninle birlikte her ekim anlansın

aşk-ı evvel

Geldi yine sevda-yı atik zihn-i cedidime Bir hatırdan değil öte şu muğayyeb bendeme

yaranamamak

Bir kabl-i terktir bu, ziyade ister gönül Ne giden makbul, ne kalana var bir ödül