Kayıtlar

Yalanı kabul mümkün mü?

Yalan söylemenin kötü bir şey olduğunu öğrenerek büyüdük biz. Birkaç kez girişimde bulunsak da ufak cezalar alarak doğrudan sapmamaya devam ettik. Yalan söylemedik büyüyünce de. Ve de bir hata yaptık, kırdık bu kuralımızı, en büyük yalanı kendimize söyledik: herkesi kendimiz gibi zannettik. Yalancılarla karşılaştıkça şaşırdık, anlamadık çoğunu. Doğru olanı öğrenmiştik biz, o halde bu insanların yaptıkları neydi? Kızdık onlara, uzak tuttuk kendimizden; yeri geldi, dışladık. Nice verilen sözleri işittik geleceğe dair, hepsi bozulup devam etti yalanlar... Ve gün geldi biriyle karşılaştık. Dürüst olan biriyle. Kendimizi hatırlattı bize. İlgimiz arttı önce ve vakit geçtikçe sevmeye başladık onu. Ortak hayatımız oluşmaya başladı. Sonunda hoşnut olduk. Her şey olması gerektiği gibiydi artık. Bir-iki sefer şüphe ettiysek de doğrular gözüktü daima ve net bir şekilde. Her zaman mantıklı açıklamalar vardı, kulağa hoş gelen sözlerle. Yalancıları hatırladıkça öfkelendik, daha sıkı sırıldık birb...

Kutsal Aşk

Merhaba, Kıymetli okuyucularım! "Okumak, okumak ve daha çok okumak..." Şiir okuduğumuz zamanlar ruh halimiz çok değişken olur. Kimi zaman depresif iken kimi zaman ise adeta mutluluktan ölürüz. Deneyin ve görün ki, yazarken de öyle. Hatta çoğu şiirimi yazdıktan belirli bir süre sonra neden böyle şeyler yazdım diye kendime çokça sormuş olduğum da vardır. Bugün size uzun fikir yazılarımdan farklı olarak bir şiirimi paylaşacağım. O yüzden girişi kısa tutmak istedim. Her türlü yoruma genel ve özel mesajlarla açık olduğumu belirterek şiirime geçiyorum. Umarım hoşunuza gider. Esenlikle... Savaştan dönen haçlı gibi Umutsuz kaldım, fısıldıyorum sende Vaatler çok, kutsal topraklar gibi Yarasız kanım, fışkırıyor tenimde Cihat eden mücahit gibi Tek amacım oldun aslında Tanrının bir olduğu gibi Yerin sabitti aşkımda Ağlama duvarı önü gibi Rakip olur gözyaşlarım ise Ademin kovulması gibi Gözlerin yasaklı meyve ise Bilmez misin kader gibi Oyun var önümüzde, açık Sevgimiz iba...

Amaç yönüyle Mutluluk

Kıymetli okuyucularım, Sevgi ve mutluluk sizden eksik olmasın. Bu yazımda fikrimi belirtmek isteyeceğim bir husus var. Kıyasa tabi bir husus. Elbette ki, farklı görüşler belirtilebilir; ancak ben kendi görüşümü açıklamak istiyorum. Mutluluğun ne kadar önemli bir duygu olduğunu elimden gelen her fırsatta belirtiyor, bu konuya dikkat çekmek istiyorum. Mutluluk üzerine düşünürken, aklıma mutluluğun geliş yolları geldi. Bunları gruplandırdım haliyle; ilki uğraşı sonucu kazanılan mutluluk ve diğeri beklenmedik mutluluk. İlkine asıl amaç mutlulukları, ikincisine de tesadüfî mutluluklar ya da sürprizler diyebiliriz. Bu mutlulukların bize getirdiği iki önemli sonuç vardır. İlki mutlak(ya da mükemmel) mutluluk, ikincisi ise geçici(ya da cüzi) mutluluk. Mutlak mutluluğu tanımlayacak olursak, mutlak mutluluk insanın mükemmeli dir. Ancak bu hedefine ulaşırsa mutlu olacağı, bu amaç uğrunda karşılaşacağı hiçbir mutluluğun onun kadar mutlu edemeyeceği mutluluktur. Kesin mutlulu...

Üzerken üzülmek mi?

Merhaba, Kıymetli okuyucularım... Umarım doğrusuyla yanlışıyla ileri sürdüğüm görüşlerimi beğenerek karşılarsınız. Sözün meclisten dışarı olacağını vurgulayarak karalamaya başlıyorum. Günlerin geçmesi problem değildir. Boşa geçen vakitlerin değeri bilinmesi için gelecekte de bu zaman dilimindeki şahıslarla münasebetinizin olması gerekir ki boşa geçirdiğiniz o vakitlerde yanınızda olmadıkları için mutsuzluk duysunlar. Aksi takdirde kendi başınıza vakit yemeniz, boşa olsun ya da olmasın, ne fark yaratacaktır ki? Öyle biri yoksa... Kimi zaman yalnız kaldığımız kabul edilmesi mecbur olan bir gerçektir. Zaten istemesek de bünyemiz bizi buna itecektir. Düşüncem şudur ki, insanoğlunun dünya üzerindeki ihtiyaçları hiçbir zaman bitmeyecektir. Bazen hiçbir şey yapmamayı istemesi de söz konusu olabilir. Ancak bu gibi durumlarda birinci tekil şahsın iradesi önemlidir. İsteğinin ölçüsü yahut istemediğinin varlığı önemlidir. Bir de bu duruma "düşürüldüğümüz" olaylar mevz...

Zamansız zaman

Kıymetli okuyucularım, Selamlar üzerinize olsun. Sevginiz gönlünüze sığmasın. Gülümsemeniz eksik olmasın. Bu yazımda "bugün"ün üzerinde durmak istedim. Hepimizin bildiği üzere bugün Aralık ayının 11. günü. Farklı şeyler arayan insanoğlu mevcut takvimi kullanarak 11/12/13'ü buldu tabii. Bir kez daha böyle sıralanmış tarihin 2103'e kadar olmayacağını söyleyerek iyi de reklamını yaptı. İster istemez bazı anlamlar yüklendi, "RASTGELE BİR GÜN" e. Sevgililerin birbirine mesaj atması, bazı uyanıkların kendini affettirmek için araması, "o an"ı ölümsüzleştiren fotoğrafların çekilmesi, yepyeni sürprizler... nice hareketlere şahit olduk. Olmasak bile sosyal medya sağ olsun, şahit olmak zorunda bırakıldık. Reklam kokan hareketler döndü etrafımızda. Bayram havasıyla geçen bir gün gibi. Eleştiriyor muyum? Hayır. Ben de yaptım. Ben de mesaj attım, aradım vs. Ne anlayarak yaptığımız önemli. Şov mu? Duygu mu? Hangisini hissettik? Fark etmemiz gereken neydi,...

En çok sevdiklerimiz üzer.

Merhaba, dostlar!                Şu an burada ne demeliyim? Neyden * (bu sözcüğün kesinlikle yazı diline geçmesi gerekli) sakınmalıyım, neyden gocunmama gerek yok, bilmiyorum.                Başlangıç için merhaba demek, kısa bir yazın geçmişi anlatmak kolaydı. Hatta bunu devam ettirip ilk şiir, ilk aruz şiirimi paylaşmayı düşünüyordum. Ancak nereye kadar hazırdan tüketebilirim ki? İlklerdeki eksikliklerin hoş görülmesine sığınıp paylaşım yapmaksa mesele, bu ilkleri artırmak her daim mümkün. Oysa kendimi geliştirme gibi bir hedefim, eleştirilere açık olma gibi bir iddiam varsa biraz daha elle tutulur ürünlerimi paylaşmam gerekli. Zira kaçınılmaz son dedikleri bu olsa gerek. Lakin vakit yazılanları ifşa etmeye geldiğinde bir korku sarmaya başlıyor açıkçası. Bu korkunun nedeni apaçık ortada ki nasıl sunacağımı bilemiyor olmam. Bilhassa yapılan...

Başlangıç

Değerli okurlarım, Herkesin yazın hayatına bir girişi vardır. Benimkinin de ilginç bir hikayesi var. 12. sınıfa başlamadan önceki yaz tatilimde beklemediğim şekilde kararımı değiştirdim. Önümde gireceğim YGS - LYS isimli sınavları hiçe sayarak, çalışmayı bıraktım. Okumaya başladım. Evet, kitap okumak daha iyi geliyordu bana. Zira derslerden bunaldığım günlerde tam bir rahatlık veriyordu. Aslında tamamen bir isyan değildi bu. Çünkü bu kararımın bana sayısız faydası olacaktı. Bunu biliyordum ve görmek için sadece bekliyordum. (Yaz tatili bittikten sonra mecburen çalışmaya başladım, tabii.) Bir gece ansızın verdiğim kararla - ki bu okumaya başlamaya karar verdiğim geceyle aynı gecedir - babamın kütüphanesiyle kendi kütüphanemi ayırırken tesadüfen elime biz henüz 6. sınıf iken valiliğin dağıttığı “Hani Her Şey Oyundu”   kitabında edebiyata ilk başlayışımı gerçekleştiren yazılarımı buldum ve kaybetmemek için buraya aktarmaya karar verdim. 271 sayfa süren kitaba 272. ve 273. sayfala...